TUTUNACAK DAL

Takvimler, yıllar, aylar, gece ve gündüz... Yaşamının boşluğundan sıkılan insanlar, tutunacak bir dal aradı hep. Bulabildi mi acaba? Bazen bulduğunu zannetti, mutlu olduğunu geçici olarak hissetti. Bazen güvenilecek, dayanılacak bir insana ihtiyaç duymadığını hissetti. Bazen aradığı kişiyi buldu ancak aranılan kişi değildi kendisi. Artık vazgeçti çoğu. Tutunacak bir dalı olmadığını anladı. Tutunacak dalı olmayan kuşlar çırpınmayı sürdürüyor ancak insan çırpınmaktan vazgeçiyor yavaş yavaş.

İnsandan aradığını bulamayan insan, "tutamak" aramaya başladı. Tutunacak, dayanacak, güvenecek şeyler lazımdı. İnsan olmasa da olurdu. Günlük tüketilen bir fincan kahve bir tutamağa dönüştü. Kahvenin fotoğrafı mutlu gözükmek için yeterli. Bir doğa parçası, bir bahçe, bir ağaç, bir çiçek... Bunlar da tutamağa dönüştü. Elinden gelse ormanda yaşayacak insanlar olduğunu tahmin edebiliyorum ama ispatlayamam.

Hepimizin elinden düşmeyen telefon ve sosyal medya hesaplarımız... Bunlar en büyük tutamağımız oldu. Kimileri bir şeyler paylaşıyor, kimileri bir şey beğeniyor. Kimileri sahte isimle özgürce dolaşıyor. Kimileri özelden yazışıyor. Kimileri bir şeyler satıyor, kimileri daha çok takipçi ve beğeni istiyor. Kimileri çektiği fotoğrafı dakikalarca düzenleyip güzel olduğunu kanıtlamaya çalışıyor. Kimileri günlük hayatta dürüst, sosyal medyada sahtekâr çünkü böyle tutunuyor hayata. Telefona koyulan ekran kilidi ve durum güncellemelerimiz de bir tutamak değil mi sanki?

"Akılları pazara çıkarmışlar, herkes yine kendi aklını almış" atasözünü çok iyi bilen insan tutunacak dal konusunda aynı beceriyi gösteremiyor çünkü kendine güvendiği kadar kimseye güvenmiyor herkes.

Tutunacak dal arayışından nasıl sıyrılabileceğimizi, kendi kendimize nasıl yeteceğimize dair keyifli yazıların bulunduğu bu kitabın faydalı olmalı dileğiyle…